Ας ξεκινήσω κάπως ήρεμα, αν και για μένα είναι ακόμα περίεργο όλο αυτό. Δεν είμαι κάποιος που ψάχνει καβγάδες ή δράματα – τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Βρίσκομαι όμως πλέον να αναρωτιέμαι αν έχω δίκιο ή αν ουσιαστικά, σε ένα θέμα με φίλους που μετράνε για μένα, φέρθηκα εγώ άσχημα.
Όλα ξεκίνησαν πριν δυο μήνες. Εγώ, ο Κώστας, ο Πέτρος και η Ράνια (όλοι μας 30άρες/30άρηδες) έχουμε μια παρέα χρόνων, από τα φοιτητικά. Βγαίνουμε κάθε εβδομάδα τουλάχιστον μια φορά και μιλάμε καθημερινά στο chat μας για τα πάντα. Μεγαλώνοντας, κάποιοι χωθήκανε σε σοβαρές δουλειές, σχέσεις, άλλοι πάλι είναι λίγο “σε φάση”. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία, δουλεύω περιστασιακά, μένω μόνος, προσπαθώ να τα βγάλω πέρα με τα δικά μου.
Η Ράνια παλιότερα ήταν η πιο ανέμελη από όλους. Πάντα πρότεινε βλακείες, σήκωνε το κέφι, δεν κολλούσε πουθενά. Πριν έξι μήνες γνώρισε τον Μιχάλη κι όλο άλλαξε. Μπήκε σε μια φάση πιο “νοικοκυρά”, δεν βγαίνει πολύ, έχει σοβαρέψει, γενικά αποφεύγει παρέα χωρίς τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης είναι, πώς να το πω, βαρύ πεπόνι. Ξέρει μόνο το ποδόσφαιρο και τη δουλειά του και νομίζω ποτέ του δεν συμπάθησε ιδιαίτερα κανέναν μας, αλλά εκείνη φαίνεται να τον λατρεύει.
Τις τελευταίες εβδομάδες το θέμα ήταν το καλοκαιρινό ταξίδι. Εμείς, συνηθίζαμε κάθε καλοκαίρι να πάμε ένα τριήμερο ή και τετραήμερο οι τέσσερίς μας (χωρίς συντρόφους, αυτό ήταν πάντα δεδομένο). Αυτή τη φορά, λόγω κρίσεων, λεφτών κλπ., είπαμε να το κάνουμε κι ένα Σαββατοκύριακο μόνο, χαλαρά, σε καμιά παραλία όχι πολύ μακριά από την Αθήνα. Το είπαμε και στο chat, όλοι είπαν “μέσα”, εκτός από τη Ράνια που απάντησε γενικά και αόριστα: “Ναι, να δούμε πότε βολεύει”.
Εντωμεταξύ, στο chat όποτε λέγαμε για καφέ ή σινεμά, πάλι ίδια: “Θα δούμε”. Άρχισα να τη νιώθω απομακρυμένη. Για να ξέρω τι γίνεται, της έστειλα μήνυμα μόνος μου και τη ρώτησα ευθέως αν τα πηγαίνει καλά, αν έχει κάτι κλπ. Απάντησε πως όλα καλά, αλλά ότι με τον Μιχάλη έχουν γεμάτο πρόγραμμα και πως όταν βγαίνει τώρα θέλει να τον παίρνει κι αυτόν μαζί της. Εγώ τότε μαλάκα είπα: “Ρε Ράνια, όποτε θέλουμε να βγούμε με παλιόφιλη, πρέπει να φέρνεις και τον γκόμενο; Μήπως λές να το σκεφτείς λίγο; Γιατί έτσι χάνεται όλο το νόημα της παρέας.” Δεν το είπα επιθετικά, αλλά ούτε και διακριτικά – ήταν σαν παράπονο. Εκείνη ενοχλήθηκε και το άφησε στο διαβάστηκε.
Την επόμενη μέρα, ξανά γράφει η Ράνια στο chat: “Παιδιά, εγώ αν είναι να έρθω στο ταξίδι, θέλω να φέρω και τον Μιχάλη. Αλλιώς δεν έρχομαι”. Εκεί έγινε ο χαμός. Ο Πέτρος –παραδοσιακά ειρηνοποιός– της γράφει πως δεν έχουμε πρόβλημα ως προς τον Μιχάλη προσωπικά, απλά ξέρει ότι η φάση ήταν πάντα δική μας. Ο Κώστας, πιο ωμά: “Έλα μωρέ Ράνια, θα τον έχεις συνέχεια μαζί σου, ούτε για ένα ΣΚ δεν μπορείς να μας δεις χωρίς αυτόν;”. Η Ράνια δεν το πήρε ελαφριά και ξεκίνησε ένα ποστ-πλημμύρα για το πώς αισθάνεται αποκομμένη από την παρέα, ότι δεν προσπαθούμε να δεθούμε με τον σύντροφό της, ότι μας έχει δώσει χρόνια και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή της έχει αλλάξει.
Εγώ εντωμεταξύ νιώθω τύψεις, γιατί όλο αυτό ξεκίνησε από το δικό μου μύνημα. Της απάντησα τότε πως δεν είναι προσωπικό, πως ο Μιχάλης απλά δεν κολλάει στη φάση της δικής μας παρέας και πως σεβόμαστε τον δεσμό της, αλλά θέλουμε να βγούμε “όπως παλιά, μόνοι μας”. Η Ράνια, όμως, επανέρχεται κάθε τόσο λέγοντας ότι την κλείνουμε απ’έξω, ότι παλιά δεν της αρνιόμασταν τίποτα, και ότι τόσες φορές που εκείνη είχε στηρίξει εμάς, τώρα δεν κάνουμε το ίδιο για τον δικό της άνθρωπο.
Να πω την αλήθεια, τη σκέφτομαι. Όντως μας έχει σταθεί πολλές φορές. Είχε σκάσει σε κάτι χωρισμούς μου πιο μικρός, με είχε μαζέψει απ’το πάτωμα, ακόμα και οικονομικά είχε βοηθήσει τον Κώστα όταν είχε ξεμείνει. Από την άλλη, όλες οι εξόδοι με τον Μιχάλη ήταν απίστευτα βαρετές: λέει μόνο για τη δουλειά του, δεν γελάει ποτέ αληθινά, δεν κάνει χαβαλέ, κάθεται στο κινητό του. Και, να πω το πιο αληθινό; Μας τη σπάει που η Ράνια γίνεται άλλος άνθρωπος μαζί του – λες και φοράει μια μάσκα σοβαρού ενήλικα. Μας λείπει το “παλιό κορίτσι”.
Τελικά το θέμα έμεινε εκεί να καίει. Συναντηθήκαμε οι τρεις μας, αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε τον Μιχάλη στο trip, αλλά φοβηθήκαμε να της το πούμε κατάμουτρα. Της έστειλα ένα τελευταίο πμ, της έγραψα: “Ράνια, αν θες πραγματικά να έρθει, έλα και με τον Μιχάλη – απλά να ξέρεις δεν είναι ό,τι καλύτερο για μας, και φοβόμαστε μήπως χαθεί η φάση. Κάνε ό,τι σε κάνει να νιώσεις καλά”. Είπε ότι θα το σκεφτεί. Από τότε έχουν περάσει δυο βδομάδες. Δεν έχουμε πει λέξη. Το ταξίδι προφανώς δεν έγινε. Το chat έχει νεκρώσει.
Κάθομαι λοιπόν και σκέφτομαι μήπως: 1) Είμαστε κολλημένοι, δεν καταλαβαίνουμε τη φάση της φίλης μας και την πιέζουμε να παραμείνει όπως ήταν, κάτι που μάλλον δεν γίνεται. 2) Μάλλον είμαι άδικος που δεν του δίνω του Μιχάλη άλλη ευκαιρία, μόνο και μόνο επειδή “χαλάει” το χαβαλέ. 3) Από την άλλη όμως, στ’ αλήθεια, υπάρχει λάθος όταν μια παλιά φιλία ξαφνικά αλλάζει κανόνες και χάνεται ό,τι είχες;
Ντροπή δεν το λες, αλλά δεν χαίρομαι αυτό που έγινε. Ξέρω ότι η Ράνια με θεωρεί ανώριμο, δρόμικο, “κολλημένο στο παρελθόν”. Εγώ πάλι νιώθω ότι απλά ήμουν ειλικρινής και υπερασπίστηκα κάτι που μετράει για μένα – τη φιλία όπως την ξέραμε.
Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Αντρέας.
