Θα πω μια ιστορία που με βασάνισε πολύ, και ακόμα δεν ξέρω αν έκανα σωστά. Θα ήθελα κι εγώ μια γνώμη από εσάς, γιατί νιώθω ότι έχω φερθεί ίσως σκληρά, αλλά συγχρόνως ένιωσα και μεγάλη αδικία εις βάρος μου. Προσπαθώ να το πω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.
Είμαι 33 χρονών, ζω μόνος και δουλεύω σε ένα μαγαζί με είδη σπιτιού στο Περιστέρι εδώ και 5 χρόνια. Έχω μια πολύ καλή φίλη, τη Δήμητρα, που γνωριζόμαστε γύρω στα 8 χρόνια. Ξεκινήσαμε ως απλοί γνωστοί, κολλήσαμε αρκετά και καταλήξαμε να βγαίνουμε συχνά, να ανοιγόμαστε, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο στις δύσκολες στιγμές. Ποτέ δεν υπήρξε κάτι ερωτικό, τα είχαμε ξεκαθαρίσει αυτά από την αρχή και οι δυο (αν και για να πω την αλήθεια είχα περάσει μια μικρή φάση που μου άρεσε, αλλά δεν τράβηξε… άλλο θέμα αυτό).
Η Δήμητρα εδώ και 2 χρόνια έχει σχέση με τον Κώστα. Τον γνώρισα και εγώ, καλό παιδί γενικά, αλλά αρκετά ζηλιάρης, ειδικά σε ό,τι αφορά τα δικά της. Εντάξει, το κατανοώ, πάντα υπάρχει μια ευαισθησία στο θέμα «αντίθετου φύλου φίλοι», αλλά εμένα με είχε αποδεχτεί στα λόγια, παρόλο που κατά καιρούς πέταγε κάτι υπονοούμενα. Το προσπερνούσα, για το καλό της Δήμητρας κυρίως.
Λοιπόν, πριν κανένα μήνα, παίρνω μήνυμα από τη Δήμητρα αν μπορώ να τη βοηθήσω με κάτι σχετικά με τον υπολογιστή της. Δεν πολύ-καταλαβαίνει από αυτά και ήθελε να μπει σε κάτι πλατφόρμες της δουλειάς. Της λέω, «έρχεσαι σπίτι ή φέρνω τον υπολογιστή σε εμένα;», προτιμάει να έρθει εκείνη. Βραδάκι, κάνει το πέρασμά της, φτιάχνω έναν καφέ, δουλεύουμε 1-2 ώρες, μιλάμε, λέμε τα δικά μας.
Εκείνη την ώρα (μιλάμε γύρω στις 10 το βράδυ) χτυπάει το τηλέφωνο της Δήμητρας. Είναι ο Κώστας. Απαντάει στο σαλόνι, χαμηλώνει λίγο τη φωνή, την ακούω να του λέει, «είμαι στου Μάνου, φτιάχνει τον υπολογιστή». Μετά από λίγο επιστρέφει, κάπως σφιγμένη. Με το ζόρι χαμογελάει, λέει σε 10’ πρέπει να φύγει.
Την άλλη μέρα παίρνω μήνυμα από τον ίδιο τον Κώστα, μέσω messenger. Πρώτη φορά μου στέλνει – συγκεκριμένα: «Φίλε, εντάξει όλα καλά, αλλά τέτοια ώρα σπίτια, δεν είναι και ό,τι πιο σωστό. Καταλαβαίνεις φαντάζομαι». Το διάβασα 2-3 φορές γιατί ένιωσα ότι με κατηγορεί, απ’ την άλλη ήθελα να είμαι ψύχραιμος. Του απάντησα «Καταλαβαίνω τι λες, απλά ήταν ανάγκη εκείνη τη στιγμή, τίποτα παρεξηγήσιμο». Αυτός διάβασε, δεν απάντησε.
Πέρασαν 2-3 μέρες και η Δήμητρα μου λέει ότι ο Κώστας έγινε έξαλλος, της είπε ότι δεν είναι σωστό να βγαίνει «τέτοια ώρα» σπίτια, ότι εκτίθεται, ότι «φταίω κι εγώ που δεν του έγραψα ούτε ένα μήνυμα να τον βάλω στο κόλπο», και γενικά να το μαζέψουμε, «να μην ξαναγίνει». Της λέω, «αν είναι τόσο μεγάλο θέμα, θα το σεβαστώ, απλά καλό θα ήταν να μη με αντιμετωπίζει σαν απειλή – τον αγαπάς, αι κομπλέ». Αυτή το πήρε βαριά, άρχισε να κλαίει, είπε ότι πνίγεται, δεν θέλει να χαλάσει τη φιλία μας, αλλά και φοβάται να χαλάσει τη σχέση της.
Λίγο μετά γίνεται το εξής: μου ζήτησε η Δήμητρα για λίγο να «κάνουμε ένα διάλειμμα» στη φιλία μας, μην προκαλούμε τσακωμούς – κυρίως, να μη βγαίνουμε οι δυο μόνοι, καλύτερα ομάδες ή έξω με κόσμο. Εγώ το δέχτηκα με το ζόρι, αλλά μέσα μου θύμωσα. Δεν της το είπα, απλώς της είπα να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό. Αλλά μετά, το σκεφτόμουν συνέχεια – νιώθω ότι «τιμωρούμαι» επειδή έχω μια φίλη γυναίκα και ότι πρέπει να αλλάξω τη φιλία μου επειδή ο Κώστας δεν αισθάνεται ασφάλεια. Και δεν είναι ότι φέρθηκα ποτέ περίεργα, ήμασταν όσο πιο ξεκάθαροι μπορούσαμε.
Μια βδομάδα μετά – και εδώ είναι το επίμαχο σημείο – πήγαμε για μπίρες με την παρέα, ήμασταν καμιά δεκαριά άτομα, και εκεί ήρθε και ο Κώστας. Μέσα σε όλα, μου πετάει μπροστά στους άλλους (και καθόμασταν δίπλα-δίπλα) το εξής: «Κοίτα, δεν έχω κανένα πρόβλημα, αρκεί να θυμόμαστε τα όρια. Ε ναι ρε Μάνο;». Το λέει ψιλοαστειεύοντας, αλλά όλοι γύρισαν να μας κοιτάξουν. Ήμουν ήδη φορτισμένος από τα προηγούμενα, του απαντάω κάπως κοφτά: «Να θυμόμαστε τα όρια, αλλά και ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη μας υποθέτω». Χαμογέλασα (ψεύτικα) και άλλαξα κουβέντα, αλλά ήδη είχε δημιουργηθεί αμηχανία.
Μετά το μαγαζί, μου στέλνει η Δήμητρα μήνυμα ότι ο Κώστας της είπε πως τον ειρωνεύτηκα, και ότι κούφωσε. Εκεί μου γύρισε το μυαλό. Της απάντησα (ίσως απότομα, ίσως άδικα) ότι αν θεωρούν πως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, καλύτερα να κάνουμε πιο χαλαρές σχέσεις, να μην εκτίθεται κανείς σε σενάρια. Της είπα ότι δεν μου αρέσει να είμαι το παρατράγουδο ή το πρόβλημα σε κάθε τους καβγά.
Από τότε έχουμε αραιώσει πολύ. Μιλάμε που και που, αλλά όχι όπως πριν. Εγώ από τη μία σκέφτομαι ότι η Δήμητρα δικαιούται να κάνει ό,τι χρειάζεται για να είναι καλά στη σχέση της, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να απομακρυνθούμε. Από την άλλη, έχω θυμώσει – γιατί νιώθω ότι πλήρωσα κάτι που δεν έκανα, επειδή βρέθηκα να είμαι άντρας φίλος με γυναίκα που έχει σχέση. Δεν θεωρώ πως έδωσα ποτέ δικαίωμα.
Απ’ όσο ξέρω, ο Κώστας πλέον ακόμα κι αν τη δει να μου στέλνει μήνυμα «τι κάνεις», στραβώνει και ακολουθεί γκρίνια. Η Δήμητρα έχει αρχίσει να μην μου μιλάει πια τόσο. Είπε πως θα δοκιμάσει να δώσει λίγο χρόνο στη σχέση της και «να δούνε». Της ευχήθηκα τα καλύτερα, αν και δεν το ένιωσα.
Εδώ είναι που αναρωτιέμαι: έπρεπε να είχα κάνει κάτι διαφορετικά; Να είχα αγνοήσει τα σχόλια του Κώστα; Να του ζητήσω συγνώμη που απάντησα κοφτά; Ή έκανα λάθος που θύμωσα διεκδικώντας χώρο για τη φιλία μου; Δεν ξέρω. Μέχρι τώρα ένιωθα ότι έκανα το σωστό και σεβάστηκα και εκείνη και τη σχέση της, αλλά κάπου νιώθω και προδομένος.
AITA που αντέδρασα έτσι;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μάνος.
