Ξεκινάω να σας λέω κάτι που κουβαλάω χρόνια, λες και ήταν χθες: Θυμάμαι ακόμα την ψύχρα εκείνο το απόγευμα στα «γραφεία» – όχι τίποτα σπουδαίο, μια μικρή ασφαλιστική είχαμε με τον Πέτρο. Δεν ήταν δική μας, δουλεύαμε κι οι δυο για το αφεντικό, αλλά ήμασταν αυτοί που κρατούσαν το γραφείο ζωντανό. Συνεργάτες πέντε χρόνια. Όταν μπήκα εκεί, ο Πέτρος ήταν ήδη βετεράνος στα «κόλπα» – ήξερε τους πάντες, είχε φτιάξει όνομα, έβγαζε τη μια δουλειά μετά την άλλη. Εγώ ήμουν ο καινούριος, τρεμάμενος, που προσπαθούσε να μάθει το κάθε τι.
Δεν ήμουν ποτέ αφελής, αλλά κι ο Πέτρος ξέρεις τί ήξερε καλύτερα απ’ όλους; Να σε πείθει πως είναι φίλος σου. «Ό,τι χρειαστείς, ό,τι μου μάθαν εμένα, θα το μάθεις κι εσύ». Κι εγώ, που μια ζωή μπήγαινα με το σταυρό στο χέρι, του ‘χωσα εμπιστοσύνη παραπάνω απ’ όσο έπρεπε.
Τότε, το 2014, είχα πια στρώσει τα πόδια μου. Είχα κι εγώ δικούς μου πελάτες, άκουγαν πια και το δικό μου λόγο στο γραφείο. Είχα ζοριστεί πολύ να φτάσω εκεί. Όλα πήγαιναν όπως έπρεπε, μέχρι που ο Πέτρος άρχισε να μου πετάει «ψιλά» – κάτι αθώα σχόλια, ότι πρέπει να γραμμεώνω πιο γρήγορα, ότι θα ‘πρεπε να δίνω καλύτερη πληροφόρηση, πως κάτι ξεχάστηκε απ’ τη δουλειά μου. Δεν έδινα σημασία στην αρχή και σκεφτόμουν «καλοπροαίρετος είναι μωρέ».
Μια μέρα, έρχεται ο πελάτης μου ο Σπύρος και μου λέει: «Εγώ είχα πει στον Πέτρο να σου πει να προσέχεις, γιατί πήγε να χαθεί κάτι στα χαρτιά». Τρώω χαστούκι. Γιατί στα χαρτιά εκείνα, το λάθος το είχε κάνει ο Πέτρος – εγώ το σκέπασα για να μη φανεί, και τον κάλυψα με τα μούτρα κάτω. Αρχίζω να μαζεύω τα κομμάτια μου, να προσέχω περισσότερο, να κρατάω αντίγραφα, να μιλώ με πιο λίγους στο γραφείο.
Ο Πέτρος σιγά σιγά, από «φίλος», γίνεται το σίγουρο χέρι του αφεντικού. Βρίσκει αφορμές λες και τις ψάχνει, να σουλατσάρει στις υποθέσεις μου. Αν του πεις τίποτα, με φωνάζει μπροστά στους άλλους: «Γιάννη, είσαι σίγουρος ότι αυτό το συμβόλαιο το ‘χεις ελέγξει σωστά;» – να με κάνει, θαρρείς, να ντραπώ που αναπνέω εκεί μέσα.
Όσο περνούν οι μήνες, ακούω και άλλους να ψιθυρίζουν πίσω από καφέδες: «Ο Γιάννης δεν ήταν τόσο προσεκτικός», «Καλό παιδί, αλλά κάνει λάθη». Όλα οι ατάκες του Πέτρου. Άνθρωπος που αν σε περιδιαβάσει καλά, δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.
Δεν έκανα καμιά φασαρία. Δεν είχα τη δύναμη, ούτε τα ψυχικά αποθέματα. Δεν χάθηκα, όμως. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Άφησα το τηλέφωνο να χτυπάει, κρατούσα στα χέρια μου μόνο το απολύτως δικό μου, μάζευα «κουμπιά» – κι αυτό που κράτησα παραπάνω απ’ όλα, ήταν η σιωπή. Καταλάβαινα πως αν μίλαγα, θα ‘ταν σαν να ζητάω έλεος. Δεν είναι για εμένα αυτά.
Την κορωνίδα την έβαλε το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς: Με φώναξε ο διευθυντής στο γραφείο – με αμπαλάζ διάφορα στοιχεία, λάθη μου που ποτέ δεν έγιναν ή αν έγιναν, έγιναν είτε γιατί το παιχνίδι είχε στηθεί στη γωνία, είτε γιατί εκείνοι είχαν δώσει λάθος οδηγίες. Η έκπληξη ήταν στο πως είχε γραφτεί αναλυτική έκθεση – και όποιος την είχε γράψει, είχε πρόσβαση σε όλα κι ήξερε τα πάντα. Ποιος; Ο Πέτρος. Ήταν φανερό.
Το ίδιο βράδυ, γύρισα σπίτι. Ήθελα να σπάσω τα πάντα. Αντί να φωνάξω, άρχισα να κοιτάω ξανά τα παλιά μου αρχεία, συμβόλαια, εισερχόμενα e-mail, παράξενες οδηγίες που είχα λάβει τον τελευταίο χρόνο. Εκεί, εντελώς τυχαία, ανακάλυψα ένα e-mail από πελάτη που το είχε διαβάσει ο Πέτρος πριν από μένα – το είχε προωθήσει αλλού και μου το είχε κρύψει. Ήταν για ένα σημαντικό συμβόλαιο – μια ευκαιρία που ποτέ δεν μου δόθηκε κι εγώ ούτε κατάλαβα.
Κάνω την ανακάλυψη και το κρατάω μέσα μου. Δεν μιλάω, δεν δυσφημώ, δεν κάνω σκηνές. Αρχίζω όμως να μαζεύω ήρεμα όλες τις αλληλογραφίες, τις οδηγίες, τα σημειώματά μου, και τα εκτυπώνω, τα αρχειοθετώ. Κρατάω και το επίμαχο e-mail. Κλείνω ραντεβού προσωπικό με μερικούς παλιούς πελάτες, κάτω από δικαιολογία οτι αλλάζω πόστο και θέλω να τους χαιρετήσω. Τους μιλάω ανοιχτά – με διαφάνεια. Δεν κατηγορώ κανέναν ονομαστικά, απλώς τους αφήνω να μάθουν ότι ποιος ήταν πίσω απ’ τα συμβόλαια που έσωσαν το γραφείο πολλές φορές, ότι τόσα χρόνια αυτοί κι εγώ παλεύαμε παρέα.
Μετά φέρνω την τελική πράξη: Σε μια σύσκεψη, έρχεται η κουβέντα για ένα σημαντικό συμβόλαιο που χάθηκε. Όλοι ρίχνουν το φταίξιμο εδώ κι εκεί – ο Πέτρος, βέβαια, υπαινίσσεται «αβλεψία του τμήματος» αλλά αφήνει το μήνυμα να πέσει πάνω μου. Εκείνη την ώρα, αφήνω μπροστά τους το e-mail – και λέω ήρεμα «Να μια περίπτωση που χάθηκε κάτι γιατί ποτέ δεν ήρθε σε μένα. Μάλλον κάπου στη διαδρομή χάθηκα εγώ, ή χάθηκε το σωστό κανάλι». Δεν δείχνω κανέναν, δεν σηκώνω φωνή. Απλά το αφήνω να φανεί: Η αλήθεια θάβεται, αλλά αφήνει πίσω της ίχνη.
Οι άλλοι σιωπούν. Ο Πέτρος για πρώτη φορά κοιτάει αλλού και ιδρώνει. Ο διευθυντής ρωτάει «πώς είναι δυνατόν;», μα εγώ σηκώνομαι, μαζεύω τα πράγματά μου και λέω «Νομίζω ότι εδώ έδωσα ό,τι μπορούσα. Από εδώ και πέρα ας περάσει άλλος».
Δεν βγήκα τροπαιούχος – δεν έπεσαν τίτλοι τέλους με χειροκροτήματα. Αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα, κάποιοι παλιοί πελάτες μ’ ακολούθησαν στη νέα μου δουλειά. Ο Πέτρος, από τότε, άκουσα αργότερα, έχασε πολλή απ’ την αίγλη του, κι έξω από το γραφείο κανένας δεν τον λέει φίλο. Εγώ, τουλάχιστον, έφυγα με το κεφάλι ψηλά και δεν ξανακοίταξα πίσω.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Γιάννης.
