Ερωτικές Ιστορίες – Το καλοκαίρι που άλλαξε με την Κατερίνα

Ερωτικές Ιστορίες ακούω συχνά από φίλους, μα αυτή που έζησα εκείνο το καλοκαίρι στην παραλία της Νάξου, με την Κατερίνα, ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Και τώρα που τα φέρνω όλα στο μυαλό μου, νιώθω πως ακόμα δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν όσα πραγματικά έγιναν εκείνα τα βράδια.

Η Αρχή Μιας Διαφορετικής Εμπειρίας

Όλα ξεκίνησαν χαλαρά, όπως συνηθίζεται εξάλλου στα νησιά. Μεσημέρι, ζέστη που σε βαραίνει γλυκά και ο ήλιος να καίει τα πάντα. Καθόμουν στο παλιό καφενεδάκι της πλατείας με δυο τρεις γνωστούς, όταν μπήκε μέσα εκείνη. Άνετη, απλή, ούτε βαμμένη, ούτε στημένη. Τα μάτια της γυάλιζαν, είχε κάτι το γελαστό αλλά και λίγο πονηρό στο βλέμμα. Με χαιρέτησε χαμογελαστά, χωρίς να με έχει ξαναδεί.

Όταν αργότερα βρεθήκαμε σε μια παρέα για φαγητό, κάτσαμε δίπλα δίπλα. Ξαφνικά όλος ο κόσμος έξω κι ο θόρυβος γύρω, για μένα χάθηκαν. Μου μίλαγε και ήταν σαν να ακούω τα λόγια της πιο καθαρά από ποτέ. Έπιασα το χέρι της κάποια στιγμή, υποτίθεται για να της δείξω μια ιστορία που είχε γραμμένη με στυλό στο μπράτσο της, αλλά δεν το άφησα αμέσως.

Η Ένταση Ανάμεσα μας

Το πρώτο μας βράδυ βγήκαμε βόλτα στην άμμο. Την ώρα που περπατούσαμε, οι κουβέντες ελάφρυναν, κι οι σιωπές μεγάλωσαν. Εκεί, στη βραδινή δροσιά δίπλα στη θάλασσα, πλησίασα λίγο περισσότερο. Ένιωσα το χέρι της να ακουμπάει ελαφρά το μπράτσο μου. Δε χρειάστηκε να πούμε κάτι. Θυμάμαι να την κοιτάζω στα μάτια κι εκείνη να χαμογελάει, να με καρφώνει πίσω με ένα βλέμμα που έλεγε περισσότερα από χίλια λόγια.

Τα χείλη μας συναντήθηκαν, μα διστακτικά στην αρχή. Ήταν ένα φιλί που έμοιαζε με υπόσχεση. Καθίσαμε εκεί, στην άμμο, χωρίς να βιαζόμαστε. Την άκουγα να μου μιλάει σιγά στο αυτί, να γελάει με τα αστεία μου αλλά και να με τραβάει λίγο πιο κοντά, χωρίς δισταγμό. Τα σώματά μας ήρθαν σιγά σιγά πιο κοντά, με χάδια πάνω από τα ρούχα, με αγγίγματα που έκαναν το δέρμα να ανατριχιάζει.

Νύχτες Που Θα Θυμάμαι Πάντα

Τα βράδια, κάτω από το φως του φεγγαριού, πηγαίναμε στην άκρη του κάμπινγκ. Έστρωνε τη λεπτή της ζακέτα για να καθίσουμε. Εκεί, χωρίς να μας βλέπει κανείς, γινόμασταν πιο τολμηροί. Η ένταση είχε φτάσει στο ζενίθ. Μιλούσαμε για τα πάντα, γελάγαμε σαν παιδιά, κάποια άλλα λεπτά δε λέγαμε κουβέντα. Μόνο αγγίζαμε ο ένας το χέρι του άλλου, αφήνοντας σιγά σιγά τα σώματα μας να χαλαρώσουν με φυσικό τρόπο.

Ένα βράδυ, μου είπε ψιθυριστά, “Έχεις προσέξει πόσο ωραία είναι η σιωπή μερικές φορές;”. Εκείνη τη στιγμή, όλα όσα ένιωθα έσκαγαν σαν κύμα μέσα μου. Δεν υπήρχε βιασύνη. Έμεινα να την κοιτάζω, να χαϊδεύω τα μαλλιά της και να νιώθω τους χτύπους της καρδιάς της με την παλάμη μου. Αυτές οι μικρές κινήσεις, τα βλέμματα, το χαμόγελό της, τα κρυφά χάδια πέρασαν όλο το καλοκαίρι. Χτίζαμε κάθε μέρα, όλο και περισσότερο, μια ένταση που δύσκολα περιγράφεται.

Το Τέλος που Δεν Ήθελα

Στο τέλος του Αυγούστου, ήξερα πως κάπου εδώ θα τελείωνε. Εκείνο το τελευταίο βράδυ, δεν μιλήσαμε πολύ. Περπατήσαμε χέρι χέρι στην παραλία. Μείναμε αγκαλιά, αφήσαμε τα κορμιά μας να ξαπλώσουν στην άμμο, χωρίς να χρειάζεται να πάμε παραπέρα. Ένιωσα ότι της είχα δώσει και μου είχε δώσει ό,τι χρειαζόταν, χωρίς πολλά λόγια και χωρίς βιασύνες. Το φιλί της εκείνη τη νύχτα, ήταν σαν αποχαιρετισμός. Ένα φιλί γεμάτο ευγνωμοσύνη, που μου χάραξε την ψυχή.

Ερωτικές Ιστορίες που Μένουν Χαραγμένες

Μπορεί να έχουμε ζήσει πολλές ερωτικές ιστορίες στη ζωή μας, όμως αυτή θα την θυμάμαι πάντα αλλιώς. Ήταν μια εμπειρία γεμάτη συναίσθημα, ένταση, βλέμματα και σιωπές που τα έλεγαν όλα. Δεν ήταν απλά μια καλοκαιρινή γνωριμία· ήταν η πρώτη φορά που άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί από το ρεύμα της στιγμής, χωρίς να το μετανοιώσω δευτερόλεπτο. Η Κατερίνα ήταν εκείνο το καλοκαίρι το δικό μου απωθημένο, που ακόμα και σήμερα, όταν το σκεφτώ, χαμογελάω γλυκόπικρα.

Αυτά τα έζησα πραγματικά, και τα λέω τώρα, όπως ακριβώς τα ένιωσα. Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μανώλης.

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)