Ερωτικές Ιστορίες – Μια ξαφνική βραδιά που δεν θα ξεχάσω

Ερωτικές Ιστορίες υπάρχουν πολλές και λέγονται σε κάθε παρέα. Αλλά κάποιες, σαν αυτή που θα σας πω τώρα, μένουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό και στην καρδιά. Τη δική μου την κρατούσα χρόνια μυστική· τώρα ήρθε η ώρα να τη μοιραστώ, όπως τη θυμάμαι εκείνη τη νύχτα που όλα άλλαξαν.

Μια απλή αρχή που έκρυβε τόσα

Ήταν αρχές Ιούνη, και η ζέστη είχε μπει για τα καλά. Είχα μόλις τελειώσει τη βάρδια, κι έψαχνα έναν καφέ να διώξω τη μέρα απ’ το σώμα μου. Στη γωνία με περίμενε η παρέα, συνήθως τα ίδια πρόσωπα, μα εκείνο το βράδυ, ανάμεσά τους ήταν κι εκείνη. Η Χριστίνα.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με τράβηξε πρώτα. Το βλέμμα της, το χαμόγελο, ή το πως έπαιζε τα μαλλιά της μηχανικά, σαν να εξερευνούσε κάθε στιγμή. Καθίσαμε πλάι πλάι. Τα λόγια ήταν απλά, καθημερινά. Πίσω όμως απ’ τις κουβέντες, τα βλέμματα λέγαν όσα διστάζαμε.

Η ένταση, το παιχνίδι με τα βλέμματα

Ο κόσμος τριγύρω μιλούσε δυνατά, μα εγώ άκουγα μόνο τη φωνή της. Σε κάθε λέξη της, ένιωθα να με ακουμπάει χωρίς να με αγγίζει. Τα γέλια έβγαιναν εύκολα, σαν να ήμασταν μόνοι μας σ’ έναν θόρυβο που ξεμάκραινε. Θυμάμαι ακόμα το άγγιγμα στο χέρι – τόσο τυχαίο και μαζί τόσο σκόπιμο. Για δευτερόλεπτα τα δάχτυλά μας ενώθηκαν, πριν προλάβω να καταλάβω αν όντως συνέβη.

Η βραδιά κύλησε, το κρασί ζέστανε το κλίμα. Ένιωθα το κορμί μου να ξυπνάει, τα νεύρα μου όλα τεντωμένα στο κάθε της νεύμα, σαν να περιμέναμε και οι δυο το ίδιο πράγμα. Δεν ξέρω αν το ήξερε κι εκείνη, μα εγώ ήμουν σίγουρος: εκείνο το βράδυ κάτι θα γινόταν.

Η βόλτα που τα άλλαξε όλα

Κάποια στιγμή βγήκαμε έξω, “μικρή βόλτα”, είπε. Πήραμε τον δρόμο προς τη θάλασσα, μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από τα φώτα της πόλης. Η αλμύρα κι η δροσιά έσβηναν τη ζέστη της μέρας, μα σκέπασαν το δέρμα μου με κάτι καινούριο. Περπατούσαμε τόσο κοντά, ακουμπούσαμε ώμους κι άφηνα τη σιωπή να γεμίσει ανάμεσά μας. Η νύχτα, τα φώτα, το κύμα — τα πάντα ακούγονταν αλλιώς τότε.

Σιωπηλή προσμονή, ένα φιλί που άργησε

Κάτσαμε σε ένα παγκάκι, με τα πόδια μας να ακουμπάνε στην άμμο. Σπάσαμε τη σιωπή με μικρές κουβέντες, μα οι λέξεις μίκραιναν όσο πλησίαζαν τα πρόσωπά μας. Βλέμμα στο βλέμμα, ανάσα στην ανάσα.

Το χέρι της βρήκε το δικό μου κι αυτή τη φορά δεν το πήρε πίσω. Ένιωσα την ανάσα της ζεστή στο λαιμό μου. Στα μάτια της θαρρείς και έβλεπα την ίδια λαχτάρα που είχα μέσα μου. Δεν χρειάστηκαν περισσότερα: το φιλί μας ήρθε αργά, σχεδόν διστακτικά στην αρχή, κι ύστερα κάθε ματιά, κάθε άγγιγμα, ήταν αυτό που λείπει όταν βρίσκεις τελικά κάποιον που νιώθει όπως εσύ.

Η νύχτα που δεν ήθελα να τελειώσει

Κάτσαμε εκεί για ώρα, σιωπηλοί. Μόνο αγγίγματα, ματιές, δυο λόγια ψιθυριστά. Η θάλασσα να μας σκεπάζει, και η νύχτα να είναι δική μας. Αυτό το απλό “μαζί”, τόσο δυνατό. Οι σκιές μεγάλωναν, οι ανάσες βαραίναν, κι εγώ ήξερα πως ό,τι κι αν γινόταν μετά, αυτή τη βραδιά δεν θα την ξεχνούσα ποτέ.

Ένα τέλος, μια αρχή;

Η επιστροφή ήταν σιωπηλή, σχεδόν ιερή. Ανταλλάξαμε ένα τελευταίο βλέμμα πριν χαθούμε στα δρομάκια της πόλης. Από τότε άλλαξαν πολλά— όχι μόνο στη ζωή μου, αλλά και μέσα μου. Κάποιες ερωτικές ιστορίες ξεκινούν αθόρυβα, δυναμώνουν στα αγγίγματα και μένουν, ακόμα κι αν κρατούν μόνο ένα βράδυ.

Αυτά έζησα. Τα λέω όπως τα έζησα και τα νιώθω ακόμα μέσα μου. Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μιχάλης.

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)