Ερωτικές Ιστορίες: Μια Καλοκαιρινή Νύχτα που Δεν Ξεχνιέται

Ερωτικές Ιστορίες υπάρχουν πολλές, αλλά η δική μου έχει χαραχτεί μέσα μου πιο βαθιά από όλες. Και θέλω να τη μοιραστώ έτσι όπως την έζησα, χωρίς φτιασίδια, με το άγχος αλλά και τη λαχτάρα του ανθρώπου που ξαναθυμάται δυνατές στιγμές.

Το ξεκίνημα ενός ανέλπιστου βραδιού

Ήταν Ιούλιος, στην καρδιά της πόλης. Μέσα στη ζέστη, συνήθως δεν ζητάω πολλά. Ένα ποτό μετά τη δουλειά, μια βόλτα στα στενά με παρέα, καμιά φορά αγκαλιά να χάνεσαι σε βλέμματα. Εκείνο το βράδυ, είχα κανονίσει να βγω με μια φίλη. Δε φανταζόμουν τίποτα έξω από το συνηθισμένο.

Στο μαγαζί γινόταν χαμός. Μουσική, γέλια, ο κόσμος να ανοίγει από ζέστη και ίσως κι από ελπίδες για κάτι όμορφο να συμβεί. Εκεί κάπου, την είδα. Δε χρειάστηκε να μιλήσουμε – το χαμόγελο που μου έριξε ένιωσα να μου λες “έλα”. Ήρθε, με ρώτησε αν θέλω να κεράσει το επόμενο ποτό. Της είπα ναι πριν καλά καλά τελειώσω το δικό μου.

Το πρώτο άγγιγμα και η ένταση

Η βραδιά κύλησε παράξενα γρήγορα. Καθόμασταν δίπλα δίπλα, τόσο κοντά που άκουγα την ανάσα της ανάμεσα στις κουβέντες. Τα χέρια μας ακουμπούσαν κατά λάθος πάνω στον πάγκο αλλά κανένας δεν έκανε πίσω. Γελούσε και καμιά φορά, έφερνε το πρόσωπό της κοντά στο δικό μου σαν να ήθελε να μου πει κάτι, αλλά πάντα το σταματούσε μισή ανάσα πριν.

Εκεί κατάλαβα πως ό,τι κι αν πάει να γίνει θέλει το δικό του ρυθμό. Κι εγώ ήθελα να κρατήσω τούτη την ένταση όσο γινόταν περισσότερο. Είχα ξεχάσει για το κινητό, για κόσμο, για τα πάντα γύρω. Ήταν σαν το σύμπαν να μας είχε στριμώξει σε μια δικιά μας φούσκα. Κάποια στιγμή, έβγαλε το χέρι της και το άφησε επάνω στο γόνατό μου, τόσο απλά. Την κοίταξα στα μάτια – εκείνη με φίλησε. Ήταν η πιο σιωπηλή, δυνατή υπόσχεση νύχτας που είχα ζήσει.

Η βόλτα κάτω από τα αστέρια

Φύγαμε από το μαγαζί αλλά κανείς μας δε βιαζόταν να χωρίσει. Περπατήσαμε στα άδεια δρομάκια χωρίς να μιλάμε πια πολύ – μόνο κάτι κλεφτές ματιές, λίγο πιο τολμηρές, ακουμπήματα στα μπράτσα, το χέρι της που έσφιγγε το δικό μου. Όλη η πόλη γύρω άδειαζε, κι εγώ ένιωθα γεμάτος όσο ποτέ.

Καθίσαμε σ’ ένα παγκάκι. Αρχίσαμε να μιλάμε πιο ήσυχα – εκείνα τα προσωπικά που δε λες εύκολα. Έπιασα μια τούφα μαλλιών που της έπεφτε στο πρόσωπο, την έβαλα πίσω απ’ το αυτί της. Δε χρειάστηκε να πω κάτι άλλο. Απλά χάθηκα σ’ ένα δεύτερο φιλί, πιο ζεστό, πιο βαθύ. Τα αστέρια από πάνω, εμείς κουλουριασμένοι ο ένας στον άλλο λες και ήμασταν μόνοι μας στον κόσμο.

Η επιστροφή που δεν θες να τελειώσει

Τη γύρισα σπίτι της με τα πόδια. Η διαδρομή κράτησε λιγότερο απ’ όσο ήθελα. Σταθήκαμε κάτω από την πολυκατοικία, και αυτή τη φορά το φιλί ήταν το αντίο, αλλά και η υπόσχεση. “Θα σε ξαναδώ;” ρώτησα. Χαμογέλασε χωρίς να απαντήσει, και μπήκε μέσα. Έμεινα μόνος μου, με τα χείλη μου ακόμα ζεστά και την καρδιά να χτυπάει σαν να ήμουν έφηβος.

Αυτή η νύχτα μου άλλαξε το καλοκαίρι

Δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία έχει happy end ή όχι. Ξέρω μόνο πως εκείνο το βράδυ ένιωσα όλα τα χρώματα πιο έντονα. Τα βλέμματα, τα αγγίγματα, οι σιωπές – όλα γέμισαν νόημα. Κι αν κάτι έμαθα απ’ αυτή τη νύχτα, είναι ότι οι ερωτικές ιστορίες που αξίζει να ζεις, είναι αυτές που δε βιάζεσαι να τελειώσουν.

Αυτά έζησα. Και τα λέω όπως ακριβώς τα ένιωσα εκείνη τη νύχτα.

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μάκης.

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)