Ερωτικές Ιστορίες: Εκείνο το βράδυ που μου άλλαξε τη ζωή

Ερωτικές Ιστορίες δεν έχεις μόνο να διαβάσεις, αλλά μπορείς και να ζήσεις. Και καμιά φορά, χωρίς να το περιμένεις, βρίσκεσαι να εξομολογείσαι κάτι που σιγοκαίει μέσα σου. Σαν αυτό που έζησα εγώ, ένα βράδυ που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Η αρχή μιας απρόσμενης βραδιάς

Ήμουν σε μια παρέα, στο γνωστό στέκι μας. Τίποτα δεν προμήνυε πως το βράδυ εκείνο θα ‘ταν διαφορετικό. Και όμως, από την πρώτη στιγμή που μπήκε εκείνη στο μαγαζί, κάτι μέσα μου ξύπνησε. Τα μάτια μας συναντήθηκαν και το βλέμμα της έμεινε πάνω μου παραπάνω απ’ όσο αντέχει κανείς χωρίς να ντραπεί.

Ο αέρας άλλαξε – όχι πολύ, ίσα που το κατάλαβα κι εγώ. Εκείνη ήρθε και κάθισε παρέα μας. Δεν είπα πολλά. Άκουγα τη φωνή της να ζεσταίνει τα αυτιά μου. Σιγά-σιγά πλησίαζε περισσότερο. Ένα γέλιο της, κάτι που έκανε με τα μαλλιά της, και το χέρι της που ακούμπησε φευγαλέα στο γόνατό μου. Ένα αγγιγματάκι που με άναψε από την κορυφή ως τα νύχια. Ένα απόγευμα, έγινε βραδιά και το σκοτάδι έκρυβε αυτά που ένιωθα.

Η ένταση χτίζεται

Η μουσική στο βάθος, τα φώτα χαμηλά, τα λόγια πήγαιναν κι έρχονταν – αλλά η σιωπή ανάμεσά μας έλεγε περισσότερα. Οι φίλοι μου τριγύρω γελούσαν, έδιναν σημασία αλλού. Εμείς, όμως, είχαμε ήδη αρχίσει να μιλάμε με μια γλώσσα δική μας: ένα σφίξιμο στο χέρι, ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο, λίγα εκατοστά πιο κοντά κάθε τόσο.

Πλησίασα το αυτί της να της πω κάτι, κι ένιωσα το άρωμά της να μου θολώνει το μυαλό. Το πρόσωπό της τόσο κοντά στο δικό μου… Μιλούσα ψιθυριστά, για να ακουστώ μόνο σ’ εκείνη. Δεν ξέρω αν έβγαζα καν νόημα, γιατί το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μη χαθεί αυτή η στιγμή.

Μια βόλτα που τα άλλαξε όλα

Δε χρειάστηκε συνεννόηση: κάποια στιγμή βρεθήκαμε έξω, στη δροσιά. Καθόμασταν κοντά, σχεδόν να ακουμπάει ο ένας τον άλλον. Η πόλη τριγύρω μας ήσυχη. Κανείς δε βιαζόταν, κανένα άγχος. Ένα βλέμμα, μια ανάσα, ένα χνάρι στα μαλλιά της που χάιδεψα διστακτικά. Δεν τραβήχτηκε – ίσα-ίσα, έγειρε πιο κοντά. Τα χέρια μας πλέχτηκαν αθόρυβα. Εκείνο το άγγιγμα είχε περισσότερη ένταση και από όλα τα λόγια που είχαν ειπωθεί ως τότε.

Δεν ξέραμε πού πάμε, δεν έπαιζε ρόλο. Η βραδιά μάς ανήκε, κάθε δευτερόλεπτο έφερνε μια υπόσχεση. Κάποια στιγμή αφήσαμε το στέκι πίσω και περπατούσαμε πλάι-πλάι. Κοντοστεκόμασταν κάθε τόσο, μιλούσαμε χαμηλόφωνα, κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον γεμάτοι προσμονή. Ένας πυρετός έτρεχε στο αίμα μου, από εκείνους που σε κάνουν να θες να μείνει ο χρόνος εκεί, να παγώσει.

Το άγγιγμα που δεν ξεχνιέται

Φτάσαμε στο στενό που οδηγούσε στο σπίτι της. Δίστασα να της πω να μείνω κι άλλο, μα εκείνη με πήρε από το χέρι και με έσυρε σχεδόν ως την πόρτα. Ένιωθα τον παλμό της στην παλάμη μου. Μου άνοιξε – μια γωνιά ζεστή, μοσχοβολιστή, δική της. Καθίσαμε μαζί στον καναπέ, με το φως χαμηλωμένο. Ήμασταν αγκαλιά, μιλούσαμε ψιθυριστά. Κάθε κουβέντα, κάθε σιωπή, έκανε τα σώματά μας να έρχονται όλο και πιο κοντά.

Έπαιξα με τα δάχτυλά της, χάιδεψα το μάγουλό της. Τα μάτια της καρφωμένα στα δικά μου, σαν κάτι να ρωτούσε σιωπηλά. Και τότε ήρθε το πρώτο φιλί – αργό, απαλό και γεμάτο υποσχέσεις. Χαθήκαμε αγκαλιά… Ήταν από αυτές τις στιγμές που δεν κάνεις πολλές σκέψεις. Άφησα τα πάντα πίσω. Πρόσεχα κάθε λεπτομέρεια: τη μυρωδιά του δέρματός της, τη ζεστασιά της αγκαλιάς, τα λόγια της μόλις πνιγμένα στη λαχτάρα.

Κάθε επόμενη στιγμή ήταν μοναδική

Η νύχτα κύλησε ήσυχα. Ήπια κρασί απ’ τα χείλη της, αφουγκράστηκα την ανάσα της, ζήσαμε το τώρα με όλη μας τη δύναμη. Δε νοιαζόμασταν για το αύριο – μόνο για εκείνο το βράδυ που έγινε μια προσωπική ερωτική ιστορία, που ανήκει μόνο σε εμάς.

Το πρωί μας βρήκε αγκαλιά, με ένα χαμόγελο ήσυχο, γεμάτο νόημα. Δεν ξέρω τι θα φέρει το αύριο, αλλά εκείνη τη νύχτα δε θα τη βγάλω ποτέ απ’ το μυαλό μου. Κι αν έμαθα ένα πράγμα, είναι πως οι ερωτικές ιστορίες γράφονται εκεί που δεν το περιμένεις.

Αυτά έζησα. Και τα λέω τώρα, όπως ακριβώς τα ένιωσα.

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Γιάννης.